Urodziła się 10 XII 1905 r. w Warszawie jako córka Józefa Jeglińskiego i Józefy z d. Karwowskiej. Uczęszczała do VIII Gimnazjum im. J. Popielewskiej i J. Roszkowskiej w Warszawie. Była harcerką. Ukończyła szkołę w 1923 r., otrzymując świadectwo dojrzałości i rozpoczęła studia historyczne na UW. Po roku przeniosła się do Państwowego Instytutu Dentystyki uzyskując w 1929 r. dyplom lekarza dentysty. Pracowała początkowo u prof. Meissnera, potem założyła gabinet prywatny.
W czasie II wojny światowej należała do AK uzyskując stopień porucznika. Była referentem Sanitarnym Wojskowej Służby Kobiet AK Obwodu Warszawa Śródmieście. Miała pseudonim Joanna. Prowadziła szkolenie sanitarne w ramach konspiracyjnej podchorążówki. Mieszkanie jej było punktem kontaktowym, w którym prowadzono również wykłady tajnej Politechniki Warszawskiej, jak też składowano materiały sanitarne.
W Powstaniu Warszawskim była kierownikiem punktu opatrunkowego AK przy Pl. Dąbrowskiego 2/4. W czasie nalotu niemieckiego 4 sierpnia 1944 zdążyła ewakuować część rannych, po czym zginęła razem z trzydziestoma innymi osobami.
Pochowana na miejscowym podwórku. W 1945 r. została ekshumowana i przeniesiona na Cmentarz Powązkowski do grobu rodzinnego (kwatera R. rz.1). Odznaczona pośmiertnie Krzyżem Walecznych.
Była zamężna – mąż Stefan Bronisław Piekarski (zm. w 1988 r.). Syn – Jerzy Michał Piekarski.
Opr. Bohdan Gliński

Leon Kazimierz Strehl urodził się 6 sierpnia 1891 r. w Czarnoszycach pow. Człuchów na Pomorzu. Był synem Władysława Strehla i Kazimiery z Czarlińskich.
Rodzina Strehlów przywędrowała do Polski ze Szwecji na skutek prześladowań katolików w XVIII wieku. Rodzina Czarlińskich była znana na Pomorzu z oporu wobec germanizacji ludności polskiej, posiadała szlachectwo od czasu bitwy grunwaldzkiej.
Szkołę podstawową i gimnazjum ukończył w Poznaniu, świadectwo dojrzałości otrzymał w 1911r. Podczas nauki w gimnazjum należał do Stowarzyszenia im. Tomasza Zana i w 1909 był jego przewodniczącym na terenie Poznania. Od 1911 roku studiował medycynę na uniwersytetach w Monachium, Lipsku i Berlinie, równocześnie był członkiem Zetu i działał w tajnych organizacjach wojskowych studentów polskich. Wybuch I wojny światowej przerwał studia. Leon Strehl został wcielony jako podlekarz do armii niemieckiej. Pracował w szpitalach polowych, m.in. w czasie bitwy pod Verdun. W latach 1918 i 1919 kontynuował studia medyczne w Berlinie.
Od stycznia l9l9 r. uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim w grupie Leszno. W powstaniu tym brał udział także jego ojciec i dwóch braci.
Od 19l9 roku pracował w służbie zdrowia Wojska Polskiego w Poznaniu, kontynuując równocześnie studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie otrzymał tytuł doktora medycyny w marcu 1923 roku. Został mianowany w 1934 r. szefem sanitarnym DOK w Toruniu, a w l937 szefem sanitarnym DOK I w Warszawie, w stopniu pułkownika.
Od 1920 do 1939 roku pracował społecznie w Polskim Czerwonym Krzyżu. Podczas kampanii wrześniowej był szefem sanitarnym sztabu Armii Warszawa. Za swoją działalność podczas obrony Warszawy był odznaczony Krzyżem Virtuti Militari. Brał udział w rokowaniach kapitulacyjnych.
W rozkazie pożegnalnym gen. Juliusz Römmel, dowódca Armii Warszawa napisał: „Przesyłam na ręce Pana Pułkownika moje najwyższe uznanie i dziękuję w imieniu Ojczyzny całemu personelowi sanitarnemu Armii Warszawa za jego tak [...]

Józef Ignacy Wiloch, syn Ludwika i Agnieszki z domu Świtkiewicz, urodził się 13 kwietnia 1897 r. w Płocku w rodzinie inteligenckiej. Po ukończeniu szkoły średniej w Płocku, przeniósł się do Warszawy, gdzie w 1917 roku rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Z chwilą wybuchu wojny w 1918 r. został powołany do służby wojskowej i przydzielony do 4 Pułku Ułanów, w którym pełnił funkcję podlekarza. Później, w 1920 r. był lekarzem załogi pociągu pancernego nr 14 o nazwie „Zagończyk”. W 1921 skierowano go do pracy w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego (CWSan).
W 1922 r. został odkomenderowany do kontynuowania studiów lekarskich, które ukończył w 1928 r. uzyskując stopień doktora medycyny. W czasie studiów był uczniem m.in. Mieczysława Konopackiego i Antoniego Leśniowskiego.
Po ukończeniu studiów lekarskich w 1928 r. został skierowany do pracy na oddziale wewnętrznym w IV Szpitalu Okręgowym w Łodzi. Następnie, od stycznia 1930 roku pracował jako lekarz w 13. baonie Korpusu Ochrony Pogranicza w Kopyczyńcach. W marcu 1932 r. przeniesiono go do Warszawy, gdzie powierzono mu stanowisko naczelnego lekarza Szkoły Centrum Wyszkolenia Sanitarnego (CWSan).
W czasie wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję szefa sanitarnego 2. Dywizji Legionów Wojska Polskiego w stopniu majora. Po kapitulacji, od października, był ordynatorem oddziału wewnętrznego dla jeńców polskich oraz inwalidów wojennych z września 1939 w Szpitalu Ujazdowskim. Pracował tam również w zespole Komisji Inwalidzkiej. W tym czasie współpracował z ZWZ/AK i z Kedywem.
W sierpniu 1944 r. po wybuchu Powstania Warszawskiego wraz z personelem i pacjentami Szpitala Ujazdowskiego został ewakuowany przez Niemców na Mokotów. Cały czas leczył żołnierzy i ludność aż do zniszczenia Szpitala Ujazdowskiego. Po upadku powstania Szpital Ujazdowski był ponownie ewakuowany, tym razem do Krakowa. Wówczas lekarze Stefan Tarnawski, Józef Wiloch, Włodzimierz Sawicz, Mieczysław Naranowski, Stanisław Ankudowicz, [...]

Urodzony 30 I 1910 r. w Warszawie, syn Andrzeja, zmarł 18 X 1987 r., pochowany na warszawskim Cmentarzu Bródnowskim. Lekarz dermatolog. Absolwent warszawskiego gimnazjum im. J. Zamoyskiego, a następnie Szkoły Podchorążych Sanitarnych (CWSan) w 1936 r. Uczestnik kampanii wrześniowej (Izba Przyjęć, Szpital Ujazdowski w Warszawie). W okresie okupacji asystent prof. M. Grzybowskiego w Klinice Dermatologicznej w Warszawie (Koszykowa 82). Członek AK czynny w konspiracji ZWZ/AK, uczestnik Powstania Warszawskiego (w Klinice Dermatologicznej UW). Wraz z pacjentami przeszedł przez obóz w Pruszkowie, następnie zorganizował w Żyrardowie szpital dla chorych i rannych powstańców. Po wojnie w stopniu kapitana pełnił obowiązki epidemiologa. Po własnych usilnych staraniach opuścił szeregi LWP w stopniu majora w 1953 r. i podjął pracę asystenta w Instytucie Wenerologii przy Klinice Dermatologicznej w Warszawie. Następnie przez wiele lat, aż do emerytury, pracował jako lekarz przemysłowy w przychodni Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu w Warszawie. Był wieloletnim współredaktorem „Przeglądu Dermatologicznego”.
 opr. Anna Kłobukowska-Dyrlacz

Jan Albert Madey urodził się 24 VI 1907 w Sandomierzu w wielodzietnej, niezamożnej rodzinie. Maturę uzyskał w 1927. Po złożeniu konkursowego egzaminu został przyjęty 1 VIII 1927 do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie i jednocześnie na Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego. Szkołę Podchorążych ukończył w kwietniu 1932, zaś dyplom lekarza medycyny uzyskał 30 VI 1933.
Staż lekarski odbył w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie (sierpień 1933 –kwiecień 1935). Następnie jako porucznik-lekarz odbywał specjalizację w chorobach wewnętrznych kolejno w 4. Pułku Lotniczym w Toruniu i w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie oraz w Sanatorium Wojskowym w Otwocku. Od maja 1938 do wybuchu wojny był asystentem w stopniu kapitana Instytutu Badań Lekarskich Lotnictwa w Warszawie.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. wraz z Instytutem został ewakuowany do Lwowa, a potem do Buczacza, gdzie krótko był ordynatorem Szpitala Wojennego nr 403. W październiku 1939 powrócił do Warszawy i do końca lipca 1941 był ordynatorem oddziału gruźliczego w szpitalu dla polskich jeńców wojennych (Szpital Ujazdowski). Od 1 VIII 1941 rozpoczął pracę w Szpitalu Wolskim w Warszawie. Szpital ten, przemianowany w 1950 na Instytut Gruźlicy, był miejscem pracy Jana Madeya aż do jego przejścia na emeryturę w 1973r.
W latach 1940-1941 Jan Madey był członkiem Związku Walki Zbrojnej na terenie Szpitala Ujazdowskiego. Stał na czele zorganizowanej przez siebie tzw. piątki, do której należeli lekarze wojskowi Szpitala: kpt. Bolesław Syrocki, kpt. Zenon Deka, kpt. Kazimierz Grzeżułko oraz por. Cyryl Gubarewski.
W 1942 r. Jan Madey wstąpił do Armii Krajowej i został zaprzysiężony pod pseudonimem Lech. Był lekarzem jednego z trzech rejonów obwodu Warszawa Śródmieście, którego dowódcą był płk Pfeiffer (Radwan), a naczelnym lekarzem kpt. Leon Kuliszewski (Karwin). Zadaniem jego w tym okresie było tajne szkolenie personelu pomocniczego oraz organizowanie punktów sanitarnych. Od grudnia 1942 [...]