Urodził się 28 października 1889 r. w Krakowie. Medycynę studiował w latach 1907–1913 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1913 r. po otrzymaniu dyplomu lekarza rozpoczął pracę zawodową w Klinice Chirurgicznej im. Ludwika Rydygiera we Lwowie. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej.
Stopień doktora medycyny uzyskał w 1915 roku na Uniwersytecie Karola w Pradze.
Po wojnie wstąpił do Wojska Polskiego. W latach 1912–1936 pełnił obowiązki szefa (ordynatora) Oddziału Chirurgicznego Szpitali Wojskowych w Krakowie, Rzeszowie, Warszawie, Tucholi, Świeciu, Kielcach, Jarosławiu i Poznaniu. Z powodzeniem wykonywał operacje torakoplastyczne.
W 1931 r. awansował do stopnia pułkownika. Chirurg Armii „Poznań” w czasie kampanii wrześniowej 1939 r. dostał się do niewoli niemieckiej.
Po uwolnieniu w 1940 r. przyjechał do Warszawy, gdzie otrzymał stanowisko naczelnego chirurga Szpitala Ujazdowskiego. Współpracował z Kedywem. Uczestniczył w tajnym nauczaniu studentów Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmował się też szkoleniem dużych zespołów sióstr, ochotniczek pogotowia sanitarnego.
W czasie Powstania Warszawskiego w Szpitalu Ujazdowskim pełnił funkcję konsultanta ds. chirurgii. W szpitalu polowym nr l, mieszczącym się przy ulicy Wspólnej 27, był naczelnym chirurgiem. Jako chirurg pracował też w różnych polowych szpitalach powstańczych.
Po upadku Powstania Warszawskiego dostał się do niewoli i jako jeniec był lekarzem w szpitalu obozowym w Zeithain.
Po zakończeniu działań wojennych powrócił do kraju. Objął stanowisko kierownika Szpitala Polskiego Czerwonego Krzyża (PCK) w Toruniu, następnie w I. Szpitalu Okręgowym w Warszawie  stanowisko ordynatora Oddziału Chirurgicznego. W latach 1945–1958 sprawował wiele funkcji kierowniczych w szpitalach Ministerstwa Obrony Narodowej (MON). Od 1958 roku pracował w II. Centralnym Szpitalu Klinicznym Wojskowej Akademii Medycznej w Warszawie. W Klinice Ortopedii i Chirurgii Urazowej tego Szpitala pełnił obowiązki konsultanta ds. chirurgii.
Tytuł naukowy docenta medycyny uzyskał w 1955 roku.
W 1962 roku przeszedł na [...]

Relacja o Służbie Zdrowia AK na Starówce od 10 sierpnia do 2 września.
Odwołany ze stanowiska Szefa Kedywu AK z Krakowa powróciłem do Warszawy. Tu przydzielony zostałem do Służby Zdrowia Komendy Głównej AK. Przybyłem do Warszawy w okresie gorączkowych przygotowań do wykonania w każdym momencie akcji obronnej.
1 sierpnia stosownie do rozkazu stawiłem się na wyznaczony punkt zbiórki godzina 15 w ruinach dawnego szpitala św. Ducha przy ulicy Elektoralnej 18/20, gdzie spotkałem się z płk. dr. Leonem Strehlem („Feliksem”), ppłk. dr. Szczepanem Wackiem, mjr. dr. Janem Mockałłą  i przydzielony zostałem do Szefostwa Sanitarnego Komendy Głównej AK.
Po drodze spotykałem tłumy młodzieży idącej z plecakami, paczkami na miejsca swych zbiórek. Wzruszające sceny, kiedy Jan Mularuk, stary chory ojciec mego łącznika, odprowadzał syna z Pragi przez most Kierbedzia, niosąc jego plecak, do którego stroskane ręce matki włożyły trochę żywności i bielizny. Trzeba oszczędzać sił syna, by wytrwał w walce z wrogiem.
O godzinie 16.40 padły pierwsze strzały z okolicznych bram do przejeżdżających samochodów niemieckich. Był to dla nas sygnał do włożenia tak długo oczekiwanych opasek biało-czerwonych z inicjałami AK.
Mały budyneczek na terenie ruin, gdzie zamieszkiwało zaledwie kilka sióstr zakonnych — szarytek, w krótkim czasie przeistoczył się w dobrze wyposażony punkt opatrunkowy, a obok położony składzik na rupiecie na duży magazyn broni i amunicji, po którą zgłaszali się nasi chłopcy.
Są pierwsi ranni, rozpoczynamy naszą pracę lekarską. Płk Strehl udaje się do Kwatermistrzostwa Komendy Głównej w okolicę Sądów przy ulicy Leszno.
Ulica Elektoralna jest stale pod obstrzałem z ciężkiej broni maszynowej z budynku żandarmerii niemieckiej, róg Żelaznej i Chłodnej oraz z Ogrodu Saskiego.
Nad ranem powraca płk Strehl i oświadcza, że otrzymał rozkaz przesunięcia się na teren Starówki, zarządza przejście do Szpitala Maltańskiego przy ulicy Senatorskiej [...]

Urodzony 6 stycznia 1917 w Brnie. Ojciec był później generałem Wojska Polskiego, dowódcą Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Stasinek ukończył Gimnazjum im. A. Mickiewicza w Warszawie, a w 1935 przyjęty został do Szkoły Podchorążych Sanitarnych i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim UW.
W wojnie obronnej 1939 r., w stopniu podporucznika, dowodził plutonem obsługi pociągu sanitarnego. Po kampanii wrześniowej uniknął niewoli, uciekając z tymczasowego obozu jeńców w Żyrardowie. Wcześnie włączył się w wir działań konspiracyjnych. Jednocześnie kontynuował studia medyczne na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Praktyki odbywał w Szpitalu Dzieciątka Jezus. W 1942 r. zorganizował oddział w strukturach Tajnej Organizacji Wojskowej. Po scaleniu z Armią Krajową został włączony do grupy prof. J. Rybickiego ps. Andrzej, nazwanej „oddziałem dyspozycyjnym A”. Oddział ten podlegał Kierownictwu Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Od 1942 nazywany Oddziałem Kedywu – Kolegium A. Oddział ten był jednym z najbardziej aktywnych w licznych akcjach przeciw okupantowi. W pamięci pozostają akcje kolejowe, akcje niszczenia magazynów materiałów pędnych, brawurowo przeprowadzona akcja skonfiskowania materiałów chemicznych z fabryki farmaceutycznej Spiessa na Żeraniu. Dokonano również likwidacji zdrajcy Lasso i szczególnie okrutnego podoficera policji kolejowej Schultza.
Podczas powstania w getcie, w 1943, Stasinek kierował akcją wspomagającą walczących o swoją godność Żydów. W dowodzonym przez niego oddziale służyło trzech Żydów: Staszek Lakiernik – mieszka w Paryżu, Stanisław Aronson – w Izraelu, oraz Andrzej Gluziński, lekarz – zginął śmiercią żołnierza.
W Powstaniu Warszawskim Stasinek dowodził oddziałem Kolegium A. W wyniku zdobycia w pierwszych dniach walki szkoły na Stawkach, magazynów SS oraz Urzędu Celnego w pobliżu Dworca Gdańskiego uwolniono grupę węgierskich Żydów, używanych przez Niemców do prac na terenie składów.
4 sierpnia 1944 r., podczas natarcia w rejonie Żelaznej i Leszna, ciężko ranny salwą karabinu maszynowego – stracił wzrok. Przetransportowany do szpitala Karola i Marii przy [...]

Marian Piotr Grzybowski, syn lekarza Piotra Grzybowskiego i Zofii Holm, brat Józefa, profesor medycyny, dermatolog. Urodzony 2 VII 1895 r. w Czardżuju (dzisiejsza Buchara), tragicznie zmarł w Warszawie 11 XII 1949 r.
Ukończył medycynę w Akademii Wojskowo-Lekarskiej w Petersburgu. Od listopada 1918 r. do maja 1922 r. w I Korpusie Polskim w Bobrujsku pod dowództwem gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego. Następnie podjął pracę asystenta w Katedrze Kliniki Chorób Skórnych i Wenerycznych w Warszawie, pod kierunkiem prof. Franciszka Kryształowicza.
Doktoryzował się w 1930 r., następnie habilitował, a w 1935 r., już z tytułem profesora nadzwyczajnego, objął kierownictwo Warszawskiej Kliniki Dermatologicznej przy ul. Koszykowej 82 a. Wspaniały wykładowca w dziedzinie dermatologii i wenerologii, ceniony w kraju i zagranicą, autor około 80 prac naukowych i podręczników (m. in. „Leczenie kiły” , „Choroby skóry”, t. 1 i 2). Zyskał światowy rozgłos dzięki badaniom histopatologicznym chorób skóry. Pracował nad patogenezą bielactwa i mięsaków. Prowadził ożywioną działalność społeczną, zwłaszcza jako prezes Polskiego Związku Przeciwwenerycznego (1933-1939 r.). W 1935 r. otrzymał stopień kapitana rezerwy w Korpusie Sanitarnym CWSan.
W czasie okupacji hitlerowskiej wykładał na konspiracyjnych studiach Wydziału Lekarskiego UW (zorganizowanego pod szyldem średniej szkoły sanitarnej przez doc. J. Zaorskiego). Był członkiem Armii Krajowej. Wciągał do pracy podziemnej swych asystentów. Zorganizował na terenie Kliniki Dermatologicznej skrzynkę kontaktową z Polskim Rządem Emigracyjnym w Londynie. Pomagał rodzicom lekarzy więzionych na wschodzie i w obozach niemieckich, walczących w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.
W czasie Powstania Warszawskiego wraz z rannymi, chorymi i personelem ewakuowany przez Niemców do Dulagu w Pruszkowie.
Po wojnie od 1945 r. ponownie na czele zespołu Kliniki Dermatologicznej w Warszawie.
Aresztowany dnia 26 XI 1949 r. przez agentów UB i więziony w piwnicy MBP przy ul. Koszykowej 82 a. Umarł na serce podczas bestialskiego [...]

Krystyna Sypniewska–Kiełczyńska–Prekier
 WSPOMNIENIA Z WALK
POWSTANIA WARSZAWSKIEGO
Brałam udział w walkach na Starym Mieście, Powiślu i Śródmieściu. Byłam wcielona do 12 Kompanii por. Oppenheima (Wacława Kosickiego) batalionu por. Dzika (Tadeusza Okolskiego) zgrupowania mjr. Roga (Stanisława Błaszczaka). Komendantką drużyny sanitarnej 12 Kompanii była Iza (Izabela Bowbelska-Zajączkowska). W pamięci mej utkwiły dramatyczne epizody walk powstańczych, w których uczestniczyłam. We wtorek 1 VIII o godzinie W zgłosiłam się wraz z innymi koleżankami z tajnego gimnazjum ss. Urszulanek, ul. Przejazd 5, do punktu sanitarnego w Ratuszu. Komendantka przyjęła nas w przestronnym pomieszczeniu biurowym na parterze. Biurka przesunięto pod ściany. W pokoju umieszczono żelazne łóżka z materacami przygotowanymi dla rannych. Były też inne sanitariuszki. Dzień był ciepły, słoneczny. Dochodziły odgłosy pojedynczych strzałów. Kompania por. Oppenheima miała za zadanie zdobycie i zabezpieczenie Pałacu Blanka (obok Ratusza) i gmachu Banku Polskiego przy ul. Bielańskiej.
Pierwsza noc była spokojna. 2 VIII od wczesnego rana wszczęto zaciekłe walki o Pałac Blanka. Powstańcy uderzają od Daniłowiczowskiej, przez podziemia Ratusza do piwnic Pałacu i od Placu Teatralnego na główną bramę obiektu. Niemcy nie dali się zaskoczyć, przywitali powstańców skutecznym ogniem. Wydawało się, że Pałac Blanka jest twierdzą nie do zdobycia. Huk rozrywających się granatów, serie wystrzałów z peemów, krzyki, potęgująca się wrzawa, i pałac, mimo bardzo silnego oporu Niemców, został zdobyty. Byli po obu stronach zabici, ranni i wzięci do niewoli. Wśród jeńców znajdował się kapitan wehrmachtu dr Fribolin, z uszkodzonym kręgosłupem i miednicą. Zostaje on przekazany patrolowi sanitarnemu, a następnie przetransportowany do Szpitala Maltańskiego, gdzie przebywało wielu rannych Niemców. Walki w Pałacu Blanka trwały dwa dni, nim wszystkich Niemców wybito lub wzięto do niewoli.
W trakcie nieustającej strzelaniny 4 VIII byłyśmy wezwane do rannych w pałacu. Między Ratuszem a Pałacem Blanka był wysoki mur [...]