W Powstaniu:

Walczył w Kampinosie. Kierował ambulatorium przy Dywizjonie Kawalerii Grupy Kampinos AK (27 Pułk Ułanów)

Wiesław Rott, syn Zygmunta, urodzony 14 VI 1914 r., zmarł 17 III 1974 r., ps. Owski. Absolwent gimnazjum im. St. Batorego w Lublinie (1932), aktywny harcerz. W 1938 r. ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1939 Szkołę Podchorążych CWSan w stopniu podporucznika.

We wrześniu 1939 r. był dowódcą kompanii sanitarnej 13. dywizji piechoty. Walczył z dywersantami w Solcu Kujawskim, a następnie doprowadził całą kompanię do Chełma, gdzie zorganizował szpital w ewakuowanych budynkach III Szpitala Okręgowego. Walczył z wojskami sowieckimi pod Tyszowcami k. Zamościa. Odprowadził transport 139 rannych do Chełma.

Członek ZWZ i AK. Początkowo zastępca dr. Jana Madeya (Lech), komendanta grupy sanitarnej Bazy Lotniczej Łużyce, a następnie komendant szpitala polowego tej jednostki. Nadzorował organizację i wyposażenie szpitala zakonspirowanego na czas Powstania Warszawskiego na Okęciu przy ul. Bandurskiego 24. Po nieudanej próbie zdobycia lotniska na Okęciu przez jednostki 7 p.p. Garłuch i BL Łużyce odwołał akcję i dał rozkaz rozwiązania i ewakuacji szpitala polowego oraz zabezpieczenia jego wyposażenia. Walczył w Kampinosie do końca Powstania Warszawskiego. Kierował ambulatorium przy Dywizjonie Kawalerii Grupy Kampinos AK (27 Pułk Ułanów). Uczestnik bitew pod Baranowem i Jaktorowem. Awansowany do stopnia kapitana za męstwo w czasie powstania .

Prowadził akcję ekshumacji grobów osób poległych w Powstaniu Warszawskim na cmentarz Powązkowski.

Po wojnie powołany do pracy w MON. Był zastępcą Komendanta Służby Zdrowia, a następnie kierownikiem Studium Wojskowego na Uniwersytecie Warszawskim oraz Akademii Medycznej. Zrobił specjalizację z pediatrii. W 1954 r. przeniesiony na emeryturę w stopniu ppłk. Pracował następnie w cywilnej służbie Sanepidu w Warszawie.

Odznaczony: Krzyżem Virtuti Militari klasy V, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem AK.

opr. Anna Kłobukowska-Dyrlacz

Źródło

Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego – Powstanie Warszawskie i medycyna, wydanie II, Warszawa 2003 r.