W Powstaniu:

szef służby sanitarnej Komendy Głównej AK, działał na terenie Śródmieścia, organizując szpitale polowe, przeprowadził ewakuację Szpitala Maltańskiego z ul. Senatorskiej do Śródmieścia

Leon Kazimierz Strehl urodził się 6 sierpnia 1891 r. w Czarnoszycach pow. Człuchów na Pomorzu. Był synem Władysława Strehla i Kazimiery z Czarlińskich.

Rodzina Strehlów przywędrowała do Polski ze Szwecji na skutek prześladowań katolików w XVIII wieku. Rodzina Czarlińskich była znana na Pomorzu z oporu wobec germanizacji ludności polskiej, posiadała szlachectwo od czasu bitwy grunwaldzkiej.

Szkołę podstawową i gimnazjum ukończył w Poznaniu, świadectwo dojrzałości otrzymał w 1911r. Podczas nauki w gimnazjum należał do Stowarzyszenia im. Tomasza Zana i w 1909 był jego przewodniczącym na terenie Poznania. Od 1911 roku studiował medycynę na uniwersytetach w Monachium, Lipsku i Berlinie, równocześnie był członkiem Zetu i działał w tajnych organizacjach wojskowych studentów polskich. Wybuch I wojny światowej przerwał studia. Leon Strehl został wcielony jako podlekarz do armii niemieckiej. Pracował w szpitalach polowych, m.in. w czasie bitwy pod Verdun. W latach 1918 i 1919 kontynuował studia medyczne w Berlinie.

Od stycznia l9l9 r. uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim w grupie Leszno. W powstaniu tym brał udział także jego ojciec i dwóch braci.

Od 19l9 roku pracował w służbie zdrowia Wojska Polskiego w Poznaniu, kontynuując równocześnie studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie otrzymał tytuł doktora medycyny w marcu 1923 roku. Został mianowany w 1934 r. szefem sanitarnym DOK w Toruniu, a w l937 szefem sanitarnym DOK I w Warszawie, w stopniu pułkownika.

Od 1920 do 1939 roku pracował społecznie w Polskim Czerwonym Krzyżu. Podczas kampanii wrześniowej był szefem sanitarnym sztabu Armii Warszawa. Za swoją działalność podczas obrony Warszawy był odznaczony Krzyżem Virtuti Militari. Brał udział w rokowaniach kapitulacyjnych.

W rozkazie pożegnalnym gen. Juliusz Römmel, dowódca Armii Warszawa napisał: „Przesyłam na ręce Pana Pułkownika moje najwyższe uznanie i dziękuję w imieniu Ojczyzny całemu personelowi sanitarnemu Armii Warszawa za jego tak ofiarną i bohaterską pracę niesienia pomocy rannym i chorym obrońcom Warszawy i Modlina.”

W czasie okupacji hitlerowskiej płk Strehl pracował w Warszawie, od 1940 do sierpnia 1944 jako komendant Szpitali Ujazdowskiego i Maltańskiego (były to wówczas „szpitale wojenne” leczące rannych z 1939 roku i jeńców wojennych). Równocześnie w konspiracji był szefem służby sanitarnej w Komendzie Głównej Armii Krajowej, pod pseudonimem Feliks. Podczas Powstania Warszawskiego, nadal jako szef służby sanitarnej Komendy Głównej AK, działał na terenie Śródmieścia, organizując szpitale polowe, przeprowadził ewakuację Szpitala Maltańskiego z ul. Senatorskiej do Śródmieścia. Odznaczony został ponownie Krzyżem Virtuti Militari.

Po klęsce powstania brał udział w rokowaniach kapitulacyjnych dotyczących rannych powstańców. Z jedną z ostatnich grup rannych został wywieziony do obozu-szpitala jenieckiego w Zeithain, na terenie Niemiec.

W sierpniu 1945 r. powrócił z obozu razem z pacjentami i personelem sanitarnym i został dyrektorem Szpitala PCK w Toruniu.

Od 1946 do 1951 r. pracował w departamencie Służby Zdrowia MON w Warszawie, w okresie gdy szefem Służby Zdrowia MON był gen. Bolesław Szarecki.

W 1951 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Rozpoczął wtedy pracę w Zarządzie Głównym Polskiego Czerwonego Krzyża i w Komisjach Inwalidzkich w Warszawie.

Odznaczony dwukrotnie Virtuti Militari, Złotym Krzyżem Zasługi, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości. Zmarł 1 września 1960 r. po długotrwałej chorobie serca. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Pogrzeb był bardzo uroczysty. Był obecny gen. Römmel, wielu lekarzy wojskowych, pielęgniarek, uczennic ze szkół pielęgniarskich w mundurach i Kompania Honorowa WP.

Opr. Kazimiera Strehl-Drozdowska

Źródło

Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego – Powstanie Warszawskie i medycyna, wydanie II, Warszawa 2003 r.