W Powstaniu:

punkt sanitarny przy ulicy Wilczej 7, przygotowany przez Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek od Cierpiących, szpital polowy przy ulicy Wilczej 13.

 

Jadwiga Krzyżanowska urodziła się 24 kwietnia 1923 r. w Radomiu. Szkołę podstawową ukończyła w Bydgoszczy, a małą maturę uzyskała w Warszawie w czasie okupacji, na tajnych kompletach. Następnie wstąpiła do Warszawskiej Szkoły Pielęgniarskiej mieszczącej się przy ulicy Koszykowej 78. Z Armią Krajową związała się w 1942 i należała do Okręgu Warszawskiego, II Rejon, I Obwód Śródmieście, komendant Radwan (płk E. Pfeiffer). Wysyłana była do prac w szpitalach warszawskich do pomocy rannym i miała wyznaczane dyżury w szpitalach: Przemienienia Pańskiego, Dzieciątka Jezus i w szpitalu przy ul. Koszykowej 78. Jako sanitariuszka brała udział w akcjach uwalniania rannych przebywających pod nadzorem gestapo. W konspiracji została przeszkolona do pracy w szpitalach polowych.

W dniu wybuchu powstania nie dotarła do wyznaczonego punktu i jako sanitariuszka z pseudonimem Inka stawiła się w najbliższym Punkcie Sanitarnym przy ulicy Wilczej 7, przygotowanym przez Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek od Cierpiących. Pracowała również w szpitalu polowym przy ulicy Wilczej 13.

Po kapitulacji powstania przebywała jeszcze przez okres dwóch tygodni w budynku Szkoły Pielęgniarskiej przy ulicy Koszykowej i wraz z koleżankami wynosiła rannych, chorych i wyprowadzała starych ludzi z piwnic i ruin zburzonego miasta. Po opuszczeniu Warszawy przeszła przez obóz w Pruszkowie (Dulag 121).

Udało się jej uciec z transportu i uniknąć wywiezienia do obozu do Niemiec, co spotkało jej braci, również uczestników powstania w Zgrupowaniu – Śródmieście Południe (dowódca Sławbor). Po ucieczce z transportu znalazła się w okolicach Krakowa, we wsi Klimontów, powiat proszowicki. Spędziła tam zimę roku 1944 aż do wyzwolenia i całym sercem oddała się pomocy potrzebującym, ewakuowanym ze stolicy.

Po zakończeniu wojny dokończyła naukę w Gdańskiej Szkole Pielęgniarskiej. Złożyła egzamin państwowy przed Komisją Egzaminacyjną z wynikiem celującym w dn. 18 czerwca 1948 r. W tym samym roku rozpoczęła studia medyczne na uniwersytecie w Lublinie, a ukończyła je w Warszawie, uzyskując w 1954 r. dyplom lekarza. Podjęła pracę zawodową jako lekarz rejonowy w Przychodni Wydziału Zdrowia na Pradze Północ, przy ulicy Ratuszowej. Najdłużej, bo od 1956 r. do 1979 r., pracowała w Instytucie Hematologii przy ulicy Chocimskiej w Warszawie. Tam uzyskała I, a następnie II stopień specjalizacji w zakresie chorób wewnętrznych. Opublikowała 16 prac z zakresu chorób krwi.

Od roku 1979 do 1984 pracowała w Przychodni Pracowniczej ZOZ- – Praga Południe, zajmowała stanowisko kierownika, zyskując zaufanie i sympatię pacjentów. Od 1984 roku przeszła do pracy w ZOZ – Wola Zachód, obejmując stanowisko lekarza specjalisty, konsultanta.

Ostatnie miejsce pracy Jadwigi Krzyżanowskiej-Woźniakowskiej to Wielospecjalistyczna Prywatna „Lecznica” w Tarchominie, ul. Śreniawitów oraz Zakładowa Przychodnia przy Zakładach „Pollena-Aroma”.

Była czynna zawodowo do ostatnich dni życia, z poświęceniem pomagała potrzebującym wsparcia i pomocy, nie tylko medycznej.

Zmarła 5 listopada 2002 r.

Była odznaczona: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Warszawskim Krzyżem Powstańczym oraz Odznaką „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”.

Opr. Witold Woźniakowski – mąż. Konsultacja Anna Dyrlacz

 

Źródło

Źródło: Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego – Powstanie Warszawskie i medycyna, wydanie II, Warszawa 2003 r.