W Powstaniu:

Komendant szpitala Dzieciątka Jezus, ul. Nowogrodzka

Medycynę studiował na Uniwersytecie Warszawskim, z którego za udział w strajku został usunięty, następnie na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, który ukończył w 1909 r. Początkowo pracował jako lekarz w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie, potem powrócił na Wołyń.

W drodze konkursu w 1932 r. objął stanowisko dyrektora Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie. Był prezesem Zarządu Głównego Związku Lekarzy Państwa Polskiego i członkiem Zarządu Izby Lekarskiej Warszawsko-Białostockiej.

W 1914 r. został zmobilizowany do armii rosyjskiej, kontuzjowany leczył się w Równem, gdzie zorganizował kolonie dla polskich uchodźców. W 1918 r. powrócił do Warszawy, podjął pracę jako lekarz Wojska Polskiego. Zorganizował 600 łóżkowy Szpital Rejonowy w Skierniewicach. Zmobilizowany w 1927 r. w stopniu podpułkownika.

We wrześniu 1939 r. zorganizował dodatkowy oddział chirurgiczny w Szpitalu Dzieciątka Jezus, lecząc w nim rannych żołnierzy i ludność cywilną.

W latach okupacji niemieckiej był jednym z organizatorów tajnego nauczania i niesienia pomocy studentom medycyny. Aresztowany przez Gestapo, więziony na Pawiaku, po czym wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz, gdzie organizował pomoc dla współwięźniów. W 1941 r. – dzięki staraniom Zarządu Miasta m.st. Warszawy i środkom dostarczonym przez ZWZ został wykupiony z obozu. Po powrocie do Warszawy nie uzyskał zezwolenia niemieckich władz okupacyjnych na kierowanie Szpitalem Dzieciątka Jezus; został ordynatorem Oddziału Gruźliczego szpitala na Grochowie. Współpracował z Armią Krajową.

Po upadku Powstania zorganizował ewakuację ciężko rannych do Milanówka, Grodziska Mazowieckiego i Piastowa, sam ewakuował się jako jeden z ostatnich pracowników Szpitala 07.10.1944 r. – pilnował osobiście, aby zabezpieczyć bezcenny sprzęt szpitala i wywieźć do ośrodków podwarszawskich.

W 1945 r. po powrocie do Warszawy przystąpił do odbudowy Szpitala Dzieciątka Jezus. W 1948 r. został usunięty ze stanowiska dyrektora. W kolejnych latach pracował jako lekarz w Ubezpieczalni Społecznej, potem zaś został lekarzem kolejowym.

Źródło

Halina Jędrzejewska  Lekarze Powstania Warszawskiego 1VII – 2 X 1944 wyd. TLW oraz Mur Pamięci Powstania Warszawskiego