W Powstaniu:

szpital Karola i Marii, następnie w szpitalu Wolskim, lekarz w batalionie Parasol

Por. lek. Jan Chomiczewski został zaprzysiężony 10 lipca 1940 r. w samodzielnej grupie dywersyjnej „Prus” włączonej później do ZWZ a następnie do Armii Krajowej. Przyjął pseudonim „Pobożański”. Po zorganizowaniu Kedywu Komendy Głównej AK został przydzielony do Sanitariatu Kedywu (komórka „Rola”, dowódcą był Szef Służby Zdrowia Kedywu mjr „Skiba” – dr Cyprian Sadowski). Pełnił funkcję lekarza grupy „Jana” (dowódca „Jan”– ppłk Jan Kajus Andrzejewski, następnie od początku 1944 roku „Sawicz”) oraz wchodził w skład sztabu Szefa Sanitarnego „Kedywu”. Wraz z tą grupą brał bezpośredni udział a różnych akcjach zbrojnych na terenie Warszawy i okolic. Były to m.in.: napad na posterunek żandarmerii niemieckiej pod Jabłonną, akcja egzekucyjna na konfidencie gestapo, akcja odwetowa na volksdeutschach pod Wilanowem, porwanie ze szpitala na Koszykowej rannych członków grupy i zabezpieczenie ich leczenia w zakonspirowanym punkcie sanitarnym „Kedywu” na Mokotowie, udział w zabezpieczeniu sanitarnym akcji „Arsenał” oraz akcji wykonania wyroku na gestapowcu Stammie. Jak wynika z książki dr Cypriana Sadowskiego, dr „Pobożański” został przydzielony także do oddziału dywersyjnego „Andrzeja” – Józefa Rybickiego, a w książce – monografii „Parasol” wymieniony jest także oddział dywersyjny „Deska”. Za swoja działalność w lipcu 1944 roku został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, a w tym samym miesiącu rozkazem Dowódcy Armii Krajowej został awansowany do stopnia kapitana.

W chwili wybuchu Powstania Warszawskiego, zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym dla zgrupowania płk. Radosława, kpt. lek. „Pobożański” znalazł się ze swoim oddziałem na ul. Okopowej w okolicach cmentarza żydowskiego, a następnie wobec niedostatecznej obsady lekarskiej w szpitalu polowym zorganizowanym na bazie szpitala im. Karola i Marii, został tam skierowany (w rejonach walk oddziałów „Kedywu” K.G.AK na Woli, wobec niewielkiego terenu i krótkich linii ewakuacyjnych dla rannych, takie rozmieszczenie lekarzy tych oddziałów było najbardziej racjonalne). W szpitalu tym zajmował się opatrywaniem i operowaniem rannych. Po zajęciu szpitala im. Karola i Marii przez dywizję SS „Herman Goering” w nocy z 5/6 sierpnia, po dokonanej tam masakrze rannych, dr „Pobożański” wraz z pozostałym personelem medycznym był prowadzony na egzekucję. W czasie tej drogi podjechał na motocyklu niemiecki lekarz wojskowy i nakazał skierować grupę do szpitala Wolskiego (incydent ten był opisywany w wielu źródłach). Kpt. lek. Jan Chomiczewski działał w tym szpitalu do końca 1944 roku opiekując się rannymi ocalałymi z egzekucji przeprowadzonej w tym szpitalu wcześniej, a następnie rannymi i chorymi przybywającymi w toku ewakuacji ludności Warszawy.

Źródło

Halina Jędrzejewska  Lekarze Powstania Warszawskiego 1VII – 2 X 1944 wyd. TLW oraz materiały nadesłane przez syna - Pana Krzysztofa Chomiczewskiego