W Powstaniu:

Wola, Stare Miasto

Urodzona w 1922 r. w Poznaniu. Od 1937 r. w Warszawie. Przed wojną czynna w harcerstwie (3 WŻDH – Czarna Trójka), we wrześniu 1939 r. skierowana do harcerskiej placówki łączności, podporządkowanej wojskowej służbie nasłuchu telefonicznego na obszar całego kraju. Po zajęciu Warszawy kontynuowała służbę łączności w konspiracji poza Warszawą, a następnie pracowała jako pielęgniarka w Szpitalu Ujazdowskim, opiekując się żołnierzami rannymi w kampanii wrześniowej.

Po maturze na tajnych kompletach Szkoły im. J. Słowackiego w 1941 r. rozpoczęła studia na Wydziale Lekarskim Tajnego Uniwersytetu Warszawskiego, łącząc je z uczestnictwem w akcji małego sabotażu. Wiosną 1943 r. została skierowana do BIP Komendy Głównej AK jako kolporterka, pod pseudonimem Łucja. Po roku (wiosną 1944) wcielona do baonu Zośka, przyjmując pseudonim Joanna, objęła drużynę sanitarną w I. kompanii Maciek.

W czasie walk na Woli, 8 VIII 1944 r., Joanna wraz z Paulinką (Hanna Świerczewska) wyniosły z pola ostrzału ciężko rannego Zagłobę. Za ten czyn obie zostały odznaczone Krzyżem Walecznych. Na Starym Mieście 30 VIII, na ul. Długiej ciężko ranna. Po operacji w szpitalu przy ul. Długiej 21, została przeniesiona do oddziału szpitala przy ul. Miodowej 23. Jej ciężki stan nie pozwalał na przejście kanałami do Śródmieścia. W zbombardowanym i palącym się szpitalu zginęła 2 IX 1944 r.

 opr. Kazimierz Łodziński, Witold Sikorski,

Józef Szamborski

Źródło

Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego – Powstanie Warszawskie i medycyna, wydanie II, Warszawa 2003 r. oraz http://www.batalionzoska.pl/batalion/biogramy/#content